Σάββατο, 1 Ιουλίου 2017

Εφιάλτης

Έσκισες τη φωνή της Αλεξίου. Και άρχισες να ψάχνεις στο αυτοσχέδιο σώμα μου. Εδώ και τέσσερα φιλιά ήμουν νεκρός. Πίσω σερνόταν η σημαία της γης σαν αποτυχημένο μυθιστόρημα. Εσύ ξεχνούσες τα ονόματα των εποχών. Πάνω στα γυμνά σου πέλματα καιγόταν το ταξίδι. Όλο επέστρεφες να κόψεις τα καλώδια του μετά. Με χέρια που μυρίζαν έλατο. Σε λίγο θα σκοτείνιαζε και άνοιξα το παράθυρο που έβλεπε στη θάλασσα. Την άφησα να μπει μέσα στο σπίτι. Ένα «its a song to say goodbye» τυραννούσε την ξύλινη σκάλα. Σε έγδυσα και σε φίλησα παντού. Γεννήσαμε αναστεναγμούς εκεί που το νερό τελειώνει. Ήρθε ξανά η μουσική να συμπληρώσει το κενό. Το φύλο σου «μια πίστα από φώσφορο». Τα γόνατα φεγγάρια που ματώνουν. Είσαι το πιο γλυκό μου όνειρο. Σου είπα. Είμαι μια γυναίκα που έγινε νησί. Απάντησες. Τώρα αφήνω κάθε νύχτα το παράθυρο ανοιχτό. Κάποια στιγμή ίσως διψάσω πάλι για σκοτάδι.    

                                                      photo: Zoe Argiri

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου