Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Μονόπρακτο Αυταπάρνησης

Μύλοι «Αλλατίνη»

Έλα να περπατήσουμε ξυπόλητοι πάνω στα σόλο του Chick Corea. Απόψε η μουσική βαριανασαίνει. Έχω μεταφέρει το παλιό μου πιάνο στην αυλή του εγκαταλειμμένου εργοστασίου. Εκεί που ο χρόνος ήτανε από χαρτί. Και τον πληγώσαμε με τ’ αναμμένα μας τσιγάρα. Η υπερωρία της σκουριάς. Δεν τόλμησε να αγγίξει τις χορδές. Πάνω στα πλήκτρα του κοιμούνται ταραγμένα. Τα αποτυπώματα που αφήσαμε στις ατραπούς των μισοτελειωμένων χορογραφιών. Τα παράθυρα μοιάζουν με ακτινογραφίες. Πίσω τους αναβοσβήνουν αποθανόντες εαυτοί. Σαν φάροι ασθενοφόρου.

Έλα ν’ ανέβουμε ξανά στην οροφή του κεντρικού κτιρίου. Να είσαι όπως τότε βγαλμένη απ’ το πορτραίτο του χειμώνα. Βάλε το πράσινο παλτό και βάψε τα μαλλιά μελαχρινά. Μπέρδεψε τα δικά μου με απρόσεχτα δάχτυλα. Ξεδίπλωσε πάνω μου ό,τι περίσσεψε απ’ τη φωνή σου. Σαν κουίντα. Από αμετάκλητο χιόνι. Άφησε την πνοή μου να προσβάλει τη δυσκολία σου στα δάκρυα.

Έλα να επιστρέψουμε με σώματα από βροχή. Εκεί που «ο έρωτας θα μας κάνει κομμάτια1». Τότε θα γίνω πρωταγωνιστής σ’ ένα μονόπρακτο αυταπάρνησης. Καθώς ο θάνατός μου ξημερώνει απ’ την πληγή που ‘χεις ανάμεσα στα πόδια. 
 
1: τίτλος βιβλίου του Σταύρου Σταυρόπουλου, εκδόσεις Απόπειρα 2010

                                                  photo: Ino Korompoki

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου