Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Έκλειψη

Σε άκουσα πάλι να παραμιλάς. Σκεπασμένη με το λευκό πανί της απουσίας. Το κρεβάτι ήταν από θάλασσα. Οι άνθρωποι από άμμο. Μ’ εκείνο το Βήτα στην αρχή του ονόματός σου έκανες πιο βιώσιμο το αλλιώς. Κόκκινος ήλιος τρόμαζε τ’ αστέρια. Καθώς ήταν αράχνη που ανέβαινε στον ιστό του ουρανού. Από το στόμα σου βγαίναν υδρατμοί. «Δεν θα συγκρίνω φως με το σκοτάδι». Είπα ψιθυριστά και έφτιαξα μια χάρτινη βαρκούλα. Την άφησα τρυφερά πάνω στον αφαλό σου. Τότε το σώμα σου μεταμορφώθηκε σε κατάρτι. Το λευκό πανί της απουσίας πέταξε και κρεμάστηκε στην πλώρη της ανατολής. Ύστερα είδα πως δεν ήταν πανί. Μα ο ομφάλιος λώρος ενός κόσμου που αντιστέκεται στο θάνατο. Πήρα τα νεκρά χρυσόψαρα απ’ τις θηλές σου και τα κόλλησα στα μάτια μου. Δεν έχει νόημα η όραση όταν η μουσική γίνεται τιμωρία.

                                                       photo: Emanuela Cau

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου