Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Επιστροφή Στο Σανατόριο

Εκβάλω στις πρώτες πρωινές μου ώρες. Όπως χιόνι είμαι που θα λιώσει πάνω σε ιδρωμένα ίχνη. Ο μουσικός στη διπλανή αυλή παίζει κιθάρα. Τα χείλη μου ματώνουνε απ’ τα φιλιά που έθαψα στις όχθες του Ληθαίου. Εσύ, όχι θνητή. Απλώνεις λόγο στο υπερώο της πιο αμείλικτης βροχής. Ξεσπώντας στη σπονδυλική μου στήλη όλο το βάρος του υπαρκτού. Ανάμεσά μας βρυχάται μια κουρασμένη άνοιξη. Σε κάνει κύμα παλιρροϊκό. Σβήνεις από το πάτωμα τα ιδρωμένα ίχνη. Επιβάλλεις στο ρολόι μου την ώρα που τέλειωσε η καινούρια ταινία του Haneke. Βυζαίνεις λαίμαργα το σώμα μου παίρνοντας ό,τι κρέμασε επάνω του ο κόσμος. Με ελευθερώνεις σαν τρεμάμενη εκσπερμάτωση. Και γίνομαι γενναίος στη σπατάλη. Αν σηκώσεις το σεντόνι μου θα βρεις μόνο τη φωνή του Michael Stipe στο «Boy In The Well». Οι R.E.M. έχουν πια διαλυθεί. Όπως εκείνο το πικάπ που έπαιρνε μπρος καθώς κατάπινα τα μαργαριτάρια που βγαίναν από το φουστάνι σου.

                                          photo: Jone Reed

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου