Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016

Λευκό Φθινόπωρο

Αέναη στιχομυθία η προσμονή. 
Γρυλίζει πεινασμένη και αδίστακτη 
γιατί οι ονειροπόλοι έχουν σαστίσει. 
Λόγια που δεν ειπώθηκαν 
ανταγωνίζονται την πιο βαθιά εξομολόγηση 
πόρτες που τρίζουν 
δε μ’ αφήνουν να ηρεμήσω.

Μετρώ ουλές από ραπίσματα 
μέσα στους υδρατμούς της αϋπνίας 
φωτεινές ρεκλάμες 
ασελγούν στο άψυχο κορμί της πόλης. 
Απόψε μου είστε όλοι ξένοι 
σας δάγκωσε η αύρα του Οκτωβρίου 
μα κάπου εκεί υποδόρια 
ακούω να μου τραγουδά 
μια παιδική φωνή παραδεισένια.

                                          photo: Zoe Argiri
                                                                                                            

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου