Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

Για Τα Επερχόμενα 23α Γενέθλιά Μου

Είμαι ξαπλωμένος στο γρασίδι ενός πάρκου 
παπούτσια δεν φορώ 
σκύβει επάνω μου ένα κοράλλι δηλητηριώδες 
και το χαζεύω αδιάφορος. 
Τα νυχτολούλουδα μαράθηκαν 
το άρωμα της σήψης τους 
κατέκλισε μακάβρια το νησί μου 
αν για κάτι μετανιώνω 
είναι που γεννήθηκα λιγάκι αργότερα απ’ ό,τι προτιμούσα. 
Ποιά σκουριά το βεβήλωσε κι αυτό το όνειρο; 
Ποιό μουχλιασμένο ταβάνι κατάπιε τη φωνή του; 
Μέσα στη θάλασσα θέλω τώρα να ριχτώ 
γυμνός από ρούχα 
γυμνός από ενοχές 
ίσως και από έρωτα γυμνός. 
Ω θάλασσα, εσύ, που σε στοιχειώνει η άγρια ομορφιά σου! 
Ω απέραντε τάφε υγρέ των πιο λαμπρών μας ιδεών! 
Στο βάθος ακόμα κάποια πλοία 
ξεχωρίζουν απ’ τα φώτα τους 
προδίδονται απ’ τα φώτα τους 
όπως η αίσθηση του να ‘σαι ζωντανός απ’ τα αισθήματά μας.

                                          artwork: Anja Buhrer
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου