Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2016

Αυγουστιάτικη Μελαγχολία

Τα χελιδόνια φεύγουνε για το μεγάλο τους ταξίδι 
οδυνηρά ανελέητη μια δίψα με κάνει να ξερνάω στάχτη 
ένα κερί χτυπιέται για να βάλει φρένο στο σκοτάδι 
χαϊδεύω την αγρύπνια μα είναι απαρηγόρητη.

Ξόδεψα την εφηβεία μου 
μέσα στο δρόμο που ζωγράφιζε το σεληνόφως στο νερό 
και τώρα δεν μπορώ να πάω μακριά. 
Πώς ν' αγκαλιάσω το παρόν μου 
πριν του χτυπήσουνε την πόρτα τα γεράματα;

Φοβάμαι να χαμογελάσω 
δεν ξέρω αν πρέπει να χαμογελώ. 
Ας ήτανε να είχα γεννηθεί νωρίτερα ένα έτος! 
Τι μου λείπει; Τι περιμένω; Τι νοσταλγώ; 
Πώς θα 'ταν γνήσιο το χρυσάφι μου 
αν έκανα παρέμβαση στο χρόνο;

                                          photo: Nikos Ioannidis

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου