Τρίτη, 3 Ιουλίου 2018

Απρόβλεπτο Κόκκινο Σαν Οργασμός

Φιλί 1ο

Έφυγα ένα απόγευμα Οκτώβρη
μετά από ένα διήμερο που άλλοι
θα το λέγανε επαγγελματικό

όπως έπαιρνε ύψος το αεροπλάνο
η πόλη έμοιαζε τραγούδι που τελειώνει

Φιλί 2ο

Οι λέξεις που ειπώθηκαν
έπεφταν πάνω μου
σαν κινηματογράφος που γκρεμίζεται

όσο για τα χαμόγελα
κρεμάστηκαν από τα σύρματα του ηλεκτρικού

βιτρίνες μαγαζιών που χρεοκόπησαν και κλείνουν

Φιλί 3ο

Μια μπαλαρίνα χωρίς πρόσωπο
υποκλινότανε
μπροστά σε άναυδους
καθρέφτες

Φιλί 4ο

Από τα δάχτυλά της έτρεχαν
τα νερά του Δούναβη
κι όσα θα ήθελα να δω
χαθήκανε σ’ ένα ποτάμι από φώτα

Φιλί 5ο

Ύστερα βρέθηκα
μπροστά στον προμαχώνα του Ψαρά
στη Βουδαπέστη
να τραγουδώ
για την παγκόσμια Ειρήνη

χωρίς να ξέρω
αν θα αντέξω τα φιλιά
που θάφτηκαν στο δέρμα μου

Φιλί 6ο

Όταν η νύχτα έβαλε
το τελευταίο φίλτρο στον φακό της
αγκάλιασα τη μπαλαρίνα
που υποκλινότανε
μπροστά σε άναυδους
καθρέφτες
με τη βοήθεια μιας άνοιξης
που ήταν αποκλειστικά φθινόπωρο

Φιλί 7ο

Τα χέρια μου έγιναν ιστιοφόρα
γεμάτα παράτολμους ναυτικούς

Φιλί 8ο

Είμαι ο τελευταίος επιζών απ’ το ναυάγιο
και αναπνέω

Φιλί 9ο

Αν είχα εδώ μαζί μου ένα παιδί
θα έγραφα το πιο όμορφο ποίημα

Φιλί 10ο

Όταν νυχτώνει
οι αυλές των σχολείων
φαίνονται εκ πρώτης όψης άδειες
οι παιδικές φωνές πάντα επιστρέφουν
να κρατήσουν ζωντανές τις απορίες
αποστομώνοντας το χρόνο

Φιλί 11ο

Αυτοί που φοβούνται το σκοτάδι
ίσως δεν έχουν τίποτα να δείξουνε στο φως

Φιλί 12ο

Κι αν όλη την ώρα δαγκώνω τα χείλη μου
είναι γιατί από κάτω κρύβεται ένα αθώο γέλιο
που πρέπει να ελευθερωθεί

Φιλί 13ο

Τα κάγκελα μιας παιδικής χαράς
είναι το πιο μεγάλο ψέμα

Φιλί 14ο

Δεν πρόκειται να φοβηθώ ποτέ ξανά
καμιά ερώτηση

Φιλί 15ο

Όλες οι απαντήσεις υπερχείλισαν
από τα παιδικά μου χρόνια

                                          photo: Lucien Clergue

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

Σαν Απαγορευμένο Παραμύθι

Στο επόμενο ποίημα
θα αντιγράψω τα πορτραίτα σου
και θα τα εκθέσω
σε μία πλάγια γραμματοσειρά
να τα θαυμάζουν οι μπαλάντες του Springsteen
καθώς πέφτουν τα μέλη μου
από τη σκαλωσιά κάποιας αδέσποτης κιθάρας

τα φιλιά θα έχουν ενσωματωθεί
στην απολιθωμένη βλάστηση που επέβαλλε
ο Νοέμβρης στα μαλλιά σου
ο χάρτης της πόλης θα ’ναι κόκκινος
απ’ την υπογραφή της φαντασίας μας
που ήταν τελεσίδικα ρεαλισμός

στο επόμενο ποίημα
όλοι οι φάροι θα ακτινοβολούν
σε μήκος κύματος αόρατο από στίχους
επιβεβαιώνοντας

πως

ένα φιλί είναι αρκετό για να φωταγωγήσει
το πιο αμείλικτο πρόσωπο του χρόνου

                                          photo: Jordan Tiberio

Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

Αποδημητικά Φιλιά

Φύγαμε πάνω σε αποδημητικά φιλιά
την ώρα που η θάλασσα γινόταν αόρατη
ό,τι δεν ήταν βυθός
άρχισε να καταλαγιάζει σε μία μετά πτώση
απ’ την πλευρά που μιλούσαν οι άνθρωποι
το αλάτι είχε εξαντληθεί

«ο θάνατος θα ’ρθει και θα ’χει τα μάτια σου»
με προειδοποιούσε ο Παβέζε
καθώς διατύπωνε μια νέα αρχή αβεβαιότητας
οι λέξεις φωσφόριζαν μέσα στο νερό
σαν αποτυχημένο δηλητήριο
όλες οι προσλαμβάνουσες έμοιαζαν μουσική
τα σόλο των Dire Straits κρατούσαν
το βάρος των γενεθλίων μας
πάνω από πάρκα με λεύκες
εντυπωσιακά πράσινες

δεν μας έβλεπε κανένας εδώ

έκοψα τ’ όνομά σου κι άφησα το χυμό
να τρέξει πάνω μου
το στόμα μου άνοιξε εντελώς
για να χωρέσει τη μάσκα
όλα τα χείλη που χάθηκαν
ήταν χαρτιά μουτζουρωμένα
από ανεύθυνους επιστήμονες

μετά το τέλος της δεξίωσης
έσβησα τον Νοέμβρη κι άφησα τη χροιά μου
στο αμάξι σου
δίπλα στην τσάντα με τις εμμονές

κανένα χαμόγελο δεν ήταν αντάξιο
ενός απροσπέλαστου δάσους

σκουπίσαμε το αίμα από τα χέρια μας
και κλείσαμε την πόρτα
σαν πρωταγωνιστές που παραιτήθηκαν
λίγο πριν την πρεμιέρα
γιατί φοβήθηκαν την τέχνη τους

                                          photo: Freiderique Charalampidou Papathemeli

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018

Συνθηκολόγηση

Οι γέφυρες της Βουδαπέστης κολυμπάνε στο φως
καθώς περπατάω στη λεωφόρο Andrassy
η Πλατεία των Ηρώων λιγοστεύει
γίνεται μενταγιόν γύρω από το λαιμό σου
υποταγμένο στην αισθητική μας
το κλάμα του παιδιού που απομένει
λιμνάζει στη σιωπή των αγαλμάτων

τα αγάλματα σε κάνουν πιο ανθεκτικό
στην αυταπάρνηση
χαρίζουνε πυρακτωμένα κίνητρα
σε τρυφερούς ιδεολόγους

από το στόμα σου τώρα ξεπροβάλει
μια ζεστή νυχτωδία
κυλά αργόπλοα στο σεντόνι του Δούναβη
χάδι που εκτροχιάστηκε κι αιμορραγεί
μέχρι θανάτου

είμαστε ό,τι απέμεινε από μια
απότομη απογείωση
θυμάσαι τις τσιγγάνικες ορχήστρες;
παίζουν απόψε για τα ποιήματα
που γράφτηκαν με τις πατούσες μας στην άμμο
και τα σκοτώνει η θάλασσα

Όταν όλες οι πόλεις γίνουν Έδεσσα
να ‘ρθεις να μου υπαγορεύσεις
όσα δεν αναφέρθηκαν
στα πρακτικά του συνεδρίου

μη φοβηθείς

το πραξικόπημα του έρωτα θα έχει αποτύχει

                                                    photo: Christos Kartas